Showing posts with label සිතුවිලි. Show all posts
Showing posts with label සිතුවිලි. Show all posts

Sunday, October 2, 2016

ජීවිතය යනු ගමනකි.ගමනාන්තය කෙසේ  වේදැයි අනුමාන කිරීම පමණක් එහි ගමන් ගන්නා අප හට කල හැකිය.

විවිධ දුෂ්කර අවධි මෙන්ම විවිධ වූ පුද්ගල චරිත සමුහයක් ජීවන ගමන් මගෙහිදී මුණගැසෙනු ඇත.සමහරෙක් මට කිසි දිනෙකදී මුණ නොගසුනානම් යැයි කියා විteකදී ඔබට සිතී ඇතිවාට සැක නැත.නමුදු එලෙස අදුර කරා ඇදී ගිය ඔබේ ජීවිතය යළි පණ පෙවූ ජීවකයකු ඔබ සතු නම් ඔබ සැබවින්ම වාසනාවන්තය.

කොන්දේසි විරහිතව යමෙකුට ආලය කල හැකි පුද්ගලයින් ලොව දුර්ලභය.ආලය යනු හුදෙක් ආත්ම තණ්හාවක් හෝ මමය මාගේය යන හැගීම පමණකැයි යමෙකුට නිර්වචනය කල හැකිය.එය වැරදි යයි කාට නම් කිව හැකිද? ආලය කිරීමත් පෙරළා ආදරය බලාපොරොත්තු වීමත් සාමාන්‍ය මිනිස් ස්වභාවයයි.ආලය නොලැබුණු කල මිනිසා තිරිසනෙකු වන්නේද , ආලය ලැබුණු කල තිරිසනෙකු වුව මිනිස් ගති ප්‍රකට කරන්නේද එබැවින් යැයි අපට සිතිය හැකිය.

පෙර සදහන් කල පරිදෙන් කොන්දේසි විරහිතව ඔබට ආලය කරන්නෙකු ඔබ සතු වේ නම් , ගමනාන්තය නොදන්නා නමුත් ජීවන මංපෙතේ ඇවිද යාමට ඔහු හෝ ඇය ඔබට මහත් රුකුලක් වනු නොඅනුමානය.ලෝකය හමුවේ ඔවුන් ඔබ වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනු ඇත.වැටුණු විට නැගිටීමට අත් වැලක් වනු ඇත.එවන් පුද්ගලයෙකු ඔබ සතු වේ නම් ඔහු හෝ ඇය සුරැකිව ලග තබා ගැනීම ඔබ සතුය.මන්ද හැල්මේ දුවන ලෝකයේ තවත් කෙනෙකුන් කෙරෙහි සැබෑ ඇල්මක් දැක්විය හැකි පුද්ගලයින් ලොව දුලභ හෙයිනි.

Monday, September 26, 2016

වීදි ප්‍රාර්ථනා

හරස් වීදිය - කෙළින් වීදිය
අසල කඩපිල මගේ නැවතුම
රැයද දහවල අව්ව වැස්සද
කම් නොවේ මට මගේ දිවියට

නගන හඬ පාසලේ සීනුව
දෙනෙත පුරවයි කදුලු වැලකින
නමුත් නොසැලෙයි මගේ හදවත
අදිටනින් තව තවත් පිරවෙන

කැදවමින් මා අයෙක් ඔහු වෙත
පවසමින් යම් වැඩක් සවණත
තබයි මුදලක් මා දෙඅත මත
සතුටු හැගුමක් සිතේ පැතිරෙන

දැඩියි හිරු රැස ගත පෙළාලන
ඉසිඹු නැත මට දා නිවන්නට
කැවෙන දෑසින් මඟ බැලූ කල
අපැහැදිලි වේ පෙනෙන මං පෙත

ඇරුණු පාසල , යනෙන සිසු කැළ
තබන පියවර කැටුව මාපිය
දවයි හදවත නුහුරු හැඟුමක්
සිතේ පැනයක් කොහිද මා මව

තෙමෙයි දෙකොපුල වැටෙන කඳුලින්
නින්ද අතරින් රැය පහන් වන
වීදි දරුවෙක් වුවද මා මඟ
නොයමි සිගමන් සවිය ඇත මට

ලබන්නට දිවියේ ජයක් ඇත
හද කොනේ පැතුමක් නොසෙල්වෙන
නොවන්නට පොලොවට බරක් මම
මිහිකතම සනසන දිය බිඳක් වෙමි හෙට

සෙබළෙකි මා රට දිනූ

රුදුරු අවි අත දරා රුපුන් නැසු විරු පිරිස
ජීවිතය පරදු කර උපන් බිම රැක දුන් සොඳින
ජීවිතේ තුන් යමම පුද කලා නුබ නමට
නෙතේ කදුලක් සිනාසෙන රඟ පසක් කර ඒ අතීතය

දෙපා අද අවසගයි මහපොලොව සිප ගන්න
දෑත මට අහිමි වී ඇත ගිනි අවිය අත ගන්න
දෙනෙත අභියස මැවී බොඳ වේ දිනූ විරු පදක්කම
කොතැනකද සැගවුනේ එදා නැගි ජන රැල්ල

ගෙතූ මල් දම් මහගු පැසසුම් සවන් පත් උතුරා ගලා ගිය
ගිලන් ඇද වට සිදුරු නොමැතිව සිටිය මිතුරන් කොහිද අද දින
ලොවට අමතක මිනිසෙකිය අද මහලු මව් පිය සමග තනිවුන
සිතින් නොවැටුනු කයින් බිඳලුනු එහෙත් එඩිතර සෙබලෙකිය මම

මගේ මව් බිම නිවහල්ය අද සැනසුමක් එය සිත නිවාලන
වැදූ මවටද දිනූ බිමටද ණය නොමැත විරු පුතෙකි අද දින
සිනාසෙන දන අසන් පසක් කර අතීතය මොහොතකට
රඟන්නට රඟ මඩල සැදුවෝ කියන් කව්රුන්ද නුබ හට .....